Της βάλανε φωτιά μα δε καιγότανε, τη ρίξανε στη θάλασσα μα βγήκε στην άμμο. Παναγία των Σισσίων

Της βάλανε φωτιά μα δε καιγότανε, τη ρίξανε στη θάλασσα μα βγήκε στην άμμο. Παναγία των Σισσίων

Παναγία η Σισσιώτισσα.

Με πόνο, σαν να τα ένιωθε ο ίδιος, παλαιότερα μάς είχε δείξει ο π. Γεράσιμος το κάψιμο και τη μαχαιριά της εικόνας της Παναγιάς των Σισσίωναπό τους Βαρβαρέζους πειρατές.

Ήτανε και ηλικιωμένες γυναίκες πάντα μαζί μας και τις ενθάρρυνε να μιλάνε, να μας δείχνουν τιμαλφή από τον αμύθητο θησαυρό της πείρας και της γνώσης τους:

“Ήρτανε κάποτες να ληστέψουνε το μοναστήρι οι Βαρβαρέζοι.

Μαζί με ό,τι πολύτιμο άρπαξαν, βουλήθηκαν να πάρουν και την Κυρά την Παναγιά μας.

Μα η γαλιότα που την μπαρκάρανε ούτε με τα πανιά, ούτε με τα κουπιά κουνούσε από τη θέση της..

Πέταξαν πράγματα στη θάλασσα να ξαλαφρώσει, μα η γαλιότα βολύμι εκεί στη θέση της.

Τα βάνανε τότες με την Κυρά.

Τση βάλανε φωτιά μα δεν εκαιότουνε.

Την ρίξανε στη θάλασσα μα δεν πήγε στο πάτο, αλλά το κύμα κύμα η Κυρά μας βγήκε στη στεριά και σταμάτησε στην άμμο.

Και τους πειρατές τσού ‘πιασε τρεματούρα και α που φύγει φύγει”. !!

Πόσο χαιρόντουσαν αυτοί οι παλαιοί άνθρωποι να διηγούνται πράγματα θαυμαστά  και να έχουν τον π. Γεράσιμο με μια πλειάδα νέων να ακούνε.

Τα μάτια τους έλαμπαν, μετέδιδαν γνώση πολύτιμη, θησαυρό της καρδιάς τους. Ακόμη και γι αυτό μεριμνούσε ο “Αφέντης” μας,
κανόνιζε ποιος θα μιλούσε και ποιοι θα άκουγαν.

Ήξερε πώς να δίνει κι αυτή τη χαρά!

?Ο π. Γεράσιμος Φωκας οπως ακόμη τον ζούμε

Η Παναγία Σισσιώτισσα βρίσκεται στην παραλία του Αργοστολίου, κοντά στο τέλος της Γέφυρας Δεβοσσέτου. Είναι ναός βυζαντινού ρυθμού, που στην σημερινή του μορφή χτίστηκε το 1957. Η εφέστια εικόνα της Μονής ονομάζεται “Παναγία των Σισσίων” και είναι έργο του 15ου αιώνα.

Το 1860 ο αρχικός ναός κατεδαφίστηκε για να χτιστεί στη θέση του νέος, μεγαλοπρεπέστερος, ώστε η Παναγία Σισσιώτισσα να ικανοποιεί της ανάγκες των Αργοστολιωτών.

Οι οικογένειες Κοντομιχάλου, Μομφεράτου και Περιστιάνου ανέλαβαν την ανέγερση του καινούριου οικοδομήματος, βασιλικής μετά τρούλου, βυζαντινού ρυθμού, που χρησιμοποιήθηκε και ως Μητρόπολη της πόλης έως το 1895.

Οι καταστροφικοί σεισμοί του 1953 ισοπέδωσαν τελείως το κτίσμα του 1860, για να χτιστεί το σημερινό οικοδόμημα με την βοήθεια του ελληνικού στρατού, το 1957.

Η Παναγία η Σισσιώτισσα γιορτάζει στις 21 Νοεμβρίου, όμως εδώ τελείται με κάθε μεγαλοπρέπεια κάθε χρόνο από τον Μητροπολίτη Κεφαλληνίας η εορτή των Θεοφανίων και ο Αγιασμός των Υδάτων.

Αν επισκεφθείτε την Παναγία Σισσιώτισσα, δώστε την προσοχή σας στην εικόνα της Παναγίας της Πορταΐτισσας, έργο του 1826, από τον Ανδρέα Φωκά-Κοσμετάτο.

Η ιστορία της Παναγίας Σισσιώτισσας συνδέεται με αυτή της Μονής Σισσίων, στην Λειβαθώ. Λέγεται ότι ο ίδιος ο Άγιος Φραγκίσκος της Ασσίζης ίδρυσε εδώ το αρχικό εκκλησάκι, το τέλος του 12ου αιώνα και την αφιέρωσε στη Λατινική Επισκοπή της Κεφαλονιάς.

Στην περίοδο του Μεσαίωνα κατόρθωσε να εισέλθει στη Μονή και το Ορθόδοξο στοιχείο με αποτέλεσμα στους επόμενους αιώνες να ακμάσει στη Μονή και ο ορθόδοξος και ο ρωμαιοκαθολικός μοναχισμός και να επιβιώσουν, όχι πάντα, ειρηνικά.

Οι ορθόδοξοι κατάφεραν να αποκτήσουν την κυριαρχία της Μονής, έτσι ώστε να αναπτυχθεί σημαντικό ανδρικό κοινόβιο, που στελέχωσε την Εκκλησία της Κεφαλονιάς με εξαίρετους κληρικούς. Η ονομασία “Σίσσια” κατά πάσα πιθανότητα αποτελεί παραφθορά της λέξεως Ασσίζη.

Κάθε χρόνο, η εικόνα της Μονής, η Παναγία των Σισσίων συνοδεία πιστών μετακομίζει για τρεις εβδομάδες στον ναό της Ευαγγελίστριας στο Κάστρο, από την Κυριακή του Θωμά, έως την Κυριακή της Σαμαρείτιδος.

Διατηρείται έτσι έως τις μέρες μας μια παράδοση που κρατά από την εποχή της ενετοκρατίας, όταν το Κάστρο του Αγίου Γεωργίου ήταν η πρωτεύουσα του νησιού.

Παλαιότερα η λιτανεία γίνονταν απευθείας από την Ιερά Μονή των Σισσίων στο κάστρο, η παράδοση όμως λέει ότι κάποτε, μια ξαφνική καταιγίδα στο δρόμο για το κάστρο ανάγκασε τους πιστούς να βρουν καταφύγιο στην Αγία Μαρίνα και από τότε η διαδρομή έχει ενδιάμεσο σταθμό στα Βλαχάτα.

Οι αξιόλογες φορητές εικόνες του τέμπλου είναι έργα του Κρητοεπτανησίου καλλιτέχνη Στέφανου Τζαγκαρόλα, ιερέως, (17ος αιώνας) και φυλάσσονται στο Μουσείο της Μονής του Αγίου Ανδρέου. Ανάμεσά τους δεσπόζουσα θέση κατέχει η Παναγία του Ακάθιστου Ύμνου.

Η κεντρική παράσταση της Παναγίας της Γλυκοφιλούσας (αναγεννησιακό το πρωτότυπό της) περιβάλλεται από 24 μικρότερες πολυπρόσωπες παραστάσεις με θέματα παρμένα από τους 24 οίκους των χαιρετισμών της Παναγίας.

Μετά το πέρας της λειτουργίας παρατίθεται πλούσια τράπεζα, που ετοιμάζουν οι πατέρες προς τιμήν της Θεομήτορος και του ευσεβούς λαού) του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου 13/11 και 27/1 του Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου 14/7

Παναγιά μου,
έμαθα πώς υπάρχει μία εικόνα Σου μακρυά,
«Ακένωτο Ποτήριο» τήν είπαν,
πού ή χάρη Της θεραπεύει νοσήματα
πού βασανίζουν τήν ψυχή,
τήν κρατούνε δέσμια σέ τούτη τή γη
κι ακούνε στις λέξεις εξάρτηση, εθισμός.

Ήρθαν πολλοί «αλυσοδεμένοι» κοντά Σου,
πού γιά χρόνια πάλευαν μέ τό τσιγάρο και τό ποτό
και εϊδαν μπρος στην εικόνα Σου, τις αλυσίδες τους νά σπάνε.
Ήρθαν και μάνες πολλές, σέ Σένα, τή Μάνα του κόσμου
και κλάψανε μπρος στην εικόνα Σου,
γιά τά παιδιά τους, πού είχαν μπλέξει στά ναρκωτικά,
γιά τά νιάτα πού αργοπέθαιναν.

Κι Έσύ πήρες τά δάκρυα τους κι αφού τά έσμιξες μέ τά δικά Σου,
τά ακούμπησες μέ σεβασμό, μά καί μέ δέος,
στά ματωμένα πόδια τού Υιού Σου.
Κι Εκείνος τά πήρε -ώς πολύτιμη προσφορά-
καί χάρισε στά πλάσματα Του τήν απαλλαγή καί τήν Ιαση.

Ερχομαι κι έγώ κοντά Σου, Δέσποινα,
νά Ίκετεύσω, γιά όλα τούτα τά δεσμά
και γιά τόσα άλλα, πού βασανίζουν εμάς τους νέους σήμερα.
Ερχομαι, μέ πόνο ψυχής, νά Σέ παρακαλέσω, γιατί είμαι
«εξαρτημένος»…
«δέσμιος»..
«εγκλωβισμένος» …

“Ερχομαι σέ Σένα, τό Ακένωτο Ποτήριο,
τό Ποτήρι πού ξεχειλίζει συμπόνια, στοργή, αγάπη καί θεία Χάρη.
Γονατίζω μπρος στην εικόνα Σου,
Σού λέω, ταπεινά, όσα μέ βασανίζουν.
Διαβάζω, μέ πίστη, τους χαιρετισμούς Σου.
Νιώθω κάτι νά αλλάζει μέσα μου.

Τό Ακένωτο Ποτήριο,
σάν σέ άλλη κολυμβήθρα, μέ αναγεννά.
Τό βλέμμα Σου, σάν μαγνήτης, μέ ελκύει κοντά Σου
καί μέ ξεκολλά άπό όσα μέ κρατούνε κολλημένο σέ τούτη τή γή.
Τό χέρι Σου, όπως πάντα, απαλό καί στοργικό,
μέ φέρνει μπροστά στό Ποτήριο τής Ζωής.
Αυτό τό Ποτήρι είναι πού θά τονώσει τήν ψυχή,
θά τήν ξεπλύνει άπό ό,τι περιττό καί χαμηλό
καί θά τής χαρίσει τήν Ιαση.

Παναγιά μου,
Σ’ ευχαριστώ γιά τήν αγάπη Σου.
Παναγιά μου, μήν παύσεις νά παρακαλείς τόν Υιό Σου,
νά μάς βοηθάει στον αγώνα μας
καί νά μάς δίνει, πολύ συχνά, νά πίνουμε
άπό τό Ποτήριο τής Ζωής.
Αυτό τό Ποτήρι νά μάς ξεδιψά καί νά μάς στηρίζει,
όσο βαδίζουμε τους μάταιους δρόμους τούτης τής γης.

Παναγιά μου,
άξίωσέ μας νά φτάσουμε, μέ ασφάλεια,
στην Ουράνια Πατρίδα μας,
έκεί που μάς περιμένει ο Υιός Σου
καί λαχταρά νά πιει μαζί Σου καί μαζί μας
τό Καινό Ποτήριο τής Δόξας καί Χαράς
στό Αιώνιο Δείπνο τής Βασιλείας Του.

Αμήν!

?Π.Πορφύριος Αρχαγγελίτης

πηγη choratouaxoritou.gr

Το nea-orthodoxa.eu ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρει περί των επωνύμων ή ανωνύμων σχολίων - απόψεων που φιλοξενεί. Σε περίπτωση που θεωρείτε πως θίγεστε από κάποιο εξ αυτών, επικοινωνήστε μέσω εμαιλ έτσι ώστε να αφαιρεθεί. Σχόλια που θα υποπέσουν στην αντίληψή μας, με αναφορές σε προσωπικά δεδομένα, τηλέφωνα, εμαιλ, υβριστικά ή συκοφαντικά, αλλά και αυτά που παραπέμπουν σε διαφήμιση θα αφαιρούνται.